تو بیا تا آبـــــــــــی این آســـــــــمان
پر بگیریم ســـــــــوی او تا بیکـــــران
تو بیا تا غــــــــصه را پرپر کنیـــــــــم
تا قیامت عشــــــــق را باور کنیـــــم
تو بیا با آرزوهــــــــــــای محـــــــــال
تا دهم من هر چه خواهی بی مجال
در سکوت شب همــــــــــی زندانیم
اشک هر شب می کند مهمانـــی ام
اشــــــــــک را کردم مرکب بی دوات
تا بریزم روی مــــــوی و دست و پات
عشق را دیدم کلامـــــــــی دلنشین
باز گویم شعری از وصــــــفش چنین
اینک اینجا پای شـــــــــعرم مانده ام
در شــــــــــروع وصف آن درمانده ام
عشق آمد تا بگوید عاشـــــــــــــقان
جملگی مستان و ای دریــــــــا دلان
من همان اکسیر جـــــــــان بخش تنم
که به دلهای شما غــــــــم می زنم
غم نه ماتم، نـــــــه عزا و درد و رنـج
غم همان جادوی عشق و راه گنـــج
گنج مقصود و کلـــــــــید راه دوست
که نهادن پای در این ره نکــــــوست
پای قلبم را به عشــــــــقت وا مکن
نازنین دیگر مرا رســــــــــــــوا مکن
پیش از اینها عاشقی کردم بســــی
گشته ام شیدا ز درد بــــــی کسی
خسته و رنجور بی پــــــــــــروا منم
آنکه بر صحرا گذارد ســـــــــــر منم
میروم تا بیستون من کــــــــو به کو
تا شوم سرگشته ی تــــو مو به مو
تاشوم لایق تراشـــــــــــــم روی تو
بر تن سنگی و گردم ســــــــوی تو
وانگه از عشق تو من غوغا کنــــــم
بار دیگر عشق را رســــــــــــوا کنم
مینویسم از برایت مثنــــــــــــــــوی
در مضامین دگر تا بشنــــــــــــــوی --
شیدا
